Een beetje treurig verliet ik Mekele en ging ik alleen terug naar Kelat. Ik had nog inkopen gedaan op demarkt van Mekele. Niet zo'n slimme zet van me als je weet dat het paaszaterdag was. In en rond de markt zag ik een mensenzee. Na deze gekte overleeft te hebben, bracht Negasi, de vaste chauffeur me terug naar thuis. Ik genoot van deze mooie terugweg naar Kelat. Ethiopië blijft me verwonderen.
Ik wist nog niet wat me te wachten stond. Toen ik moe maar gelukkig aankwam in Kelat, deed Negasi moeilijk over het afgesproken bedrag. Hij wou gewoon meer krijgen dan wat was afgesproken. Ik ben het echt moe om telkens over geld te discussiëren. Daarom misschien heb ik eraan toegegeven. Dit was niet naar de zin van iemand van de tadia die er was komen bijstaan. Hij zei dat ik me niet mocht laten doen en niet mocht toegeven. Hij kon maar niet begrijpen dat ik het echt beu ben om altijd te discussiëren over geld. Dit is soms het enige waar het hier telkens om draait...
Ik zonderde me af in mijn kamer en hoorde plots een geluid. Ik zag nog net een grote truck die iets brederwas dan de ingangspoort het domein van de clinic oprijden . Ik was razend en schelde hem uit als gek! Hij reageerde agressief maar had blijkbaar de kijklustigen op zijn hand. Ik ging Abara halen maar die zei dat het niet zo erg was. Hij zal wel eerder bang geweest zijn om te reageren op de truckchauffeur. Hij is hier gekend als een vechtersbaas. Teleurgesteld droop ik af. Zonder eten wou ik toen mijn bed inkruipen. Abara stond al vrij snel terug aan mijn deur om samen een bevalling te doen. In de verte hoorde ik de priesters zingen voor Pasen. Ondertussen kon Abara mijn gedachten wat verzetten door me bij te scholen over de complicaties voor, tijdens en na bevallingen. In de verte hoorde ik de priesters zingen voor Pasen.
Rond middernacht belde Abid me op om te helpen in de clinic. Buiten zag ik 10 man staan met geweren en binnen trof ik een lichaam aan volledig onder het bloed. Het gezicht was bewerkt met stokken en was onherkenbaar. De patiënt was bewusteloos en had geen bloeddruk. Abid panikeerde en kon geen infuus meer plaatsen. Ik schrok van het beeld. Hij ging in schock en stopte met ademen. Ik startte de reanimatie en riep dat ze de ambulance van Adigrat moesten bellen. Ik dacht toen dat het een verloren zaak was. Abara kwam erbij en kon moeizaam een infuus prikken. De patiënt kreeg in een snel tempo het vocht toegediend. Hij startte langzaam met ademen en ik stopte met reanimeren. Hij kwam ook terug op druk en ik voelde terug een hartslag.
Na een korte tijd begon Abid de vele wonden te hechten op zijn hoofd. Hij kwam terug bij bewustzijn en begon te kreunen van de pijn. Ik kon Abara overtuigen om hem pijnstilling te geven intramusculair. Toen hij min of meer stabiel was, bracht de ambulance hem naar Adigrat. Ik trilde toen ik buiten kwam maar had niet veel tijd om na te denken want in de materniteit stond de vrouw op bevallen. Dit ging vlot en het was een flinke jongen.
Ik ging uiteindelijk slapen met de eerste zonnestralen. Het is pasen......
zaterdag 11 april 2015
vrijdag 10 april 2015
1 dag luxe
Ik heb 1 dag in luxe vertoeft. Een verwennerij die ik van mijn mama cadeau heb gekregen voor haar verjaardag. We leven vandaag in deze omgekeerde wereld, dus moeten we ons daar ook aan houden!
Op haar laatste dag Ethiopië bezochten we eerst de rockchurches in Tigray. Kerken die uit de rotsen zijn gekapt in de 4de en 6de eeuw. De uitzichten daarboven waren al zo adembenemend als de kerken zelf . Na een helse en vermoeiende tocht om naar boven te klimmen en stapje voor stapje terug te dalen, reden we richting Mekele.
We hebben het gewaagd om te boeken in een Afrikaans "luxe" hotel... Planet International Hotel, de naam zegt al genoeg. Het was inderdaad een andere planeet achter die deuren.
Ik moet toegeven, ik heb van elke minuut genoten! We hebben dan ook van alle faciliteiten gebruik gemaakt. We hebben de hele middag en ochtend gezwommen, in de zon gelegen in een hangstoel, een hele avond genoten van de jacuzzi en de sauna, als een roos geslapen in een zalig bed met donsdeken en gegeten als een uitgehongerde bij het ontbijtbuffet. Voor even een decadent bestaan, maar nog steeds op z'n Afrikaans. De regendouche die los hangt en waar er een pisstraaltje uitkomt, een kakkerlak die op de ontbijttafel loopt, de weegschaal zonder batterijen, een kartonnen muur achter de tuin, meer mensen die zijn te werk gesteld dan dat er gasten zijn, iedereen die aan de tv is gekluisterd, 3 schapen die aan het zwembad staan om geslacht te worden ...
Het deed een beetje pijn om die deur achter me dicht te slaan, maar vooral om afscheid te nemen van mijn mama.
Ik ging terug naar Kelat, waar ik water uit de put mag halen als ik me wil wassen.
Een groot contrast.
Ik kon dit alles niet vertellen aan Abid. Al kreeg ze van mij alle zeepjes, crèmes en andere gadgets cadeau die ik had weggehaald uit onze hotelkamer.
Op haar laatste dag Ethiopië bezochten we eerst de rockchurches in Tigray. Kerken die uit de rotsen zijn gekapt in de 4de en 6de eeuw. De uitzichten daarboven waren al zo adembenemend als de kerken zelf . Na een helse en vermoeiende tocht om naar boven te klimmen en stapje voor stapje terug te dalen, reden we richting Mekele.
We hebben het gewaagd om te boeken in een Afrikaans "luxe" hotel... Planet International Hotel, de naam zegt al genoeg. Het was inderdaad een andere planeet achter die deuren.
Ik moet toegeven, ik heb van elke minuut genoten! We hebben dan ook van alle faciliteiten gebruik gemaakt. We hebben de hele middag en ochtend gezwommen, in de zon gelegen in een hangstoel, een hele avond genoten van de jacuzzi en de sauna, als een roos geslapen in een zalig bed met donsdeken en gegeten als een uitgehongerde bij het ontbijtbuffet. Voor even een decadent bestaan, maar nog steeds op z'n Afrikaans. De regendouche die los hangt en waar er een pisstraaltje uitkomt, een kakkerlak die op de ontbijttafel loopt, de weegschaal zonder batterijen, een kartonnen muur achter de tuin, meer mensen die zijn te werk gesteld dan dat er gasten zijn, iedereen die aan de tv is gekluisterd, 3 schapen die aan het zwembad staan om geslacht te worden ...
Het deed een beetje pijn om die deur achter me dicht te slaan, maar vooral om afscheid te nemen van mijn mama.
Ik ging terug naar Kelat, waar ik water uit de put mag halen als ik me wil wassen.
Een groot contrast.
Ik kon dit alles niet vertellen aan Abid. Al kreeg ze van mij alle zeepjes, crèmes en andere gadgets cadeau die ik had weggehaald uit onze hotelkamer.
woensdag 8 april 2015
Een nieuw leven
Een helderblauwe dag in Kelat. Abara, de vroedheer was naar Sobeya voor een meeting, dus stond Abid, de verpleegkundige er alleen voor in de gezondheidspost. Er waren weinig patiënten, dus kon Abid de nieuwe voorraadkast in gebruik nemen. Mijn mama was in de patiëntenzaal en ik zat in de clinic om wat opzoekingen te doen.
Een buurmeisje kwam langs en praatte met Abid. Plots was Abid weg maar ik stelde me geen vragen. 20 minuten later stond het buurmeisje terug aan mijn deur en deed teken dat ik haar volgen moest naar de materniteit. Ik trof daar Abid aan met een vrouw die op bevallen stond. De vrouw was rustig en riep niet zoals de vrouwen hier gewoonlijk doen. Ik voelde of ze al volledige opening had, de baby kon elk moment geboren worden. Er was niemand van haar familie die haar vergezelde. Ze was alleen thuis toen ze de weeën voelde opkomen. Ze is toen te voet van Haben naar Kelat gegaan, een dik uur stappen. Haar vruchtwater verloor ze onderweg.
Abid liep heen en weer maar door mijn gebrekkig tigrigna was het moeilijk communiceren. De vrouw begon te persen maar bleef haar benen dicht houden waardoor alles erg moeilijk ging. Mijn mama kwam erbij en hielp haar benen open te houden. Abid bekeek alles op een afstand. Voor ik het goed en wel besefte, had ik de baby in mijn handen. Ik gaf de boorling aan de mama en kon de navelstreng knippen. Daarna overhandigde ik de baby aan mijn eigen mama en begon aan de nabevalling. Abid was nergens meer te bespeuren. Ik panikeerde wat omdat de vrouw hevig bloedde. Plots riep mijn mama dat de baby niet meer ademde en blauw werd. Ik kon haar nog wat instructies geven en maande aan om kalm te blijven, eerder tegen mezelf dan tegen haar. Mijn hart bonsde in mijn keel! Door deze adrenaline-stoot bleef ik doorgaan, niet echt meer bewust van wat ik aan het doen was. De vrouw perste en de placenta kwam er uit. We legden haar toen op een bed. Mijn mama had met een peertje het mondje van de kleine boorling proper geaspireerd en tikte op zijn billetjes om het wakker te krijgen en te doen ademen. Na en tijdje ging het beter, de ademhaling kwam beter op gang en de baby werd minder blauw.
Mijn mama trof Abid buiten aan. Ze was koffie en een soort pap aan het maken. Het is de traditie hier dat de vrouw net na de bevalling koffie en eten krijgt van de familie. Omdat er niemand was, deed Abid dit voor haar. In mijn ogen iets totaal onbegrijpelijks op zo'n crisismoment, maar hier blijkbaar een prioriteit.
Na een poos zorgde ik dat de baby aan de borst werd gelegd. Iets wat niet zo gemakkelijk ging in het begin. Maar eens de pasgeboren jongen het zuigen onder de knie had, liet hij zich niet gemakkelijk weg trekken van zijn moeders borst.
Ik belde even met Floor, een vroedvrouw uit België die me nog aanwijzingen gaf. Ik was toch wat ongerust voor mogelijke nabloedingen. Nadat ik zag dat het zowel met de moeder als baby goed ging, kon ik even zitten. Ik kon me even niet meer herinneren hoe ik alles had gedaan. Ik ben verpleegster en heb enkel van Floor en uit boeken geleerd hoe je een bevalling moet begeleiden. Ik heb vaak gekeken en geholpen maar slechts 1 bevalling zelfstandig gedaan met Abara naast mij. Hij had toen ook de na bevalling gedaan.
Ik voel me trots dat ik het gedaan heb en dat de moeder en baby gezond zijn. Maar ik heb vooral geluk gehad dat er uiteindelijk niets is fout gelopen. Ik heb spijtig genoeg niet de gouden handen van Abara, zoals mijn mama zegt. Ik heb schrik gehad maar met de hulp van mijn mama stonden we samen sterk! Iets om nooit meer te vergeten.
Een buurmeisje kwam langs en praatte met Abid. Plots was Abid weg maar ik stelde me geen vragen. 20 minuten later stond het buurmeisje terug aan mijn deur en deed teken dat ik haar volgen moest naar de materniteit. Ik trof daar Abid aan met een vrouw die op bevallen stond. De vrouw was rustig en riep niet zoals de vrouwen hier gewoonlijk doen. Ik voelde of ze al volledige opening had, de baby kon elk moment geboren worden. Er was niemand van haar familie die haar vergezelde. Ze was alleen thuis toen ze de weeën voelde opkomen. Ze is toen te voet van Haben naar Kelat gegaan, een dik uur stappen. Haar vruchtwater verloor ze onderweg.
Abid liep heen en weer maar door mijn gebrekkig tigrigna was het moeilijk communiceren. De vrouw begon te persen maar bleef haar benen dicht houden waardoor alles erg moeilijk ging. Mijn mama kwam erbij en hielp haar benen open te houden. Abid bekeek alles op een afstand. Voor ik het goed en wel besefte, had ik de baby in mijn handen. Ik gaf de boorling aan de mama en kon de navelstreng knippen. Daarna overhandigde ik de baby aan mijn eigen mama en begon aan de nabevalling. Abid was nergens meer te bespeuren. Ik panikeerde wat omdat de vrouw hevig bloedde. Plots riep mijn mama dat de baby niet meer ademde en blauw werd. Ik kon haar nog wat instructies geven en maande aan om kalm te blijven, eerder tegen mezelf dan tegen haar. Mijn hart bonsde in mijn keel! Door deze adrenaline-stoot bleef ik doorgaan, niet echt meer bewust van wat ik aan het doen was. De vrouw perste en de placenta kwam er uit. We legden haar toen op een bed. Mijn mama had met een peertje het mondje van de kleine boorling proper geaspireerd en tikte op zijn billetjes om het wakker te krijgen en te doen ademen. Na en tijdje ging het beter, de ademhaling kwam beter op gang en de baby werd minder blauw.
Mijn mama trof Abid buiten aan. Ze was koffie en een soort pap aan het maken. Het is de traditie hier dat de vrouw net na de bevalling koffie en eten krijgt van de familie. Omdat er niemand was, deed Abid dit voor haar. In mijn ogen iets totaal onbegrijpelijks op zo'n crisismoment, maar hier blijkbaar een prioriteit.
Na een poos zorgde ik dat de baby aan de borst werd gelegd. Iets wat niet zo gemakkelijk ging in het begin. Maar eens de pasgeboren jongen het zuigen onder de knie had, liet hij zich niet gemakkelijk weg trekken van zijn moeders borst.
Ik belde even met Floor, een vroedvrouw uit België die me nog aanwijzingen gaf. Ik was toch wat ongerust voor mogelijke nabloedingen. Nadat ik zag dat het zowel met de moeder als baby goed ging, kon ik even zitten. Ik kon me even niet meer herinneren hoe ik alles had gedaan. Ik ben verpleegster en heb enkel van Floor en uit boeken geleerd hoe je een bevalling moet begeleiden. Ik heb vaak gekeken en geholpen maar slechts 1 bevalling zelfstandig gedaan met Abara naast mij. Hij had toen ook de na bevalling gedaan.
Ik voel me trots dat ik het gedaan heb en dat de moeder en baby gezond zijn. Maar ik heb vooral geluk gehad dat er uiteindelijk niets is fout gelopen. Ik heb spijtig genoeg niet de gouden handen van Abara, zoals mijn mama zegt. Ik heb schrik gehad maar met de hulp van mijn mama stonden we samen sterk! Iets om nooit meer te vergeten.
zaterdag 4 april 2015
Goddamn right it's a beautiful day!
Mensen sterven hier thuis, kinderen worden geboren in de materniteit. Of toch, dat is de bedoeling want soms is het uren stappen voor ze hier zijn.
We zaten zoals vaak na het avondeten Uno te spelen met Abid en Tekle toen Abara kwam melden dat er een vrouw op komst was om te bevallen. Als vrouwen op het punt staan om te bevallen kunnen ze een ambulance vragen om hen te komen halen. In de hele regio zijn er 3 amublances. 1 ambulance wordt gedeeld met Sobeya, Kelat en Haben. Momenteel is deze niet in gebruik door een ongeval 2 weken geleden. In nood kunnen we een ambulance vragen van een andere gemeente maar dan moeten we uren wachten. De vrouwen die op bevallen staan kunnen niet zo lang wachten dus zit er niets anders op dan te voet te komen.
Ik stond de vrouw op te wachten aan de ingang van de gezondheidspost onder een bijna volle maan. Een uur later kwam de vrouw aangewandeld met enkele familieleden. Ze zag er vermoeid uit maar stond nog niet op het punt om te bevallen. Van Abara moest ik proberen enkele uren te slapen om dan om middernacht op te staan. Ik kwam rond 23u30 wakker en hoorde geschreeuw. Ik trok mijn witte schort aan en liep naar de bevallingskamer. Abara hielp haar op de bevallingsstoel. Het mooie werk kon beginnen. De bevalling liep vlot. Abara liet me heel wat dingen zelf doen maar omdat de navelstreng rond het rompje van de baby zat nam hij over. De nabevalling gebeurde zoals gewoonlijk perfect dankzij Abara. Wat me wel zorgen maakte was de weinig affectie van de vrouw tegenover haar kersverse dochter. Omdat we zagen dat ze geen spullen had voor de baby gaven we haar een bodytje en een deken. In de vroege ochtend vertrok ze naar huis.
Ze was nog maar 5min vertrokken of de telefoon rinkelde. Terug een bevalling maar de vrouw kwam van ver, ze woonde achter de waterdam, op 2-3uur stappen. Er was een kans dat ze thuis of onderweg zou bevallen, dus reden Tekle en ik samen met de moto de vrouw tegemoet. De zon kwam op en scheen over Kelat, een prachtige ochtend. We zagen de vrouw vergezeld met haar moeder en zus al stappend langs de velden. Tekle zette me af en reed terug naar de gezondheidspost. Het was nog een goed uur stappen met af en toe een pauze. Ik gaf haar water en een banaan om op kracht te komen. Ze leek jonger maar veel sterker dan mij! Mijn motto: veel...veel respect voor de vrouwen hier! Als ik ooit het geluk heb om ook een baby ter wereld te brengen dan denk ik aan hier en dit moment.
Na aankomst in de materniteit duurde het nog even voor het persen kon beginnen. Ik had nog tijd om te ontbijten en me klaar te maken. Ondertussen kwam de timmerman langs om een kast in elkaar te knutselen in de voorraadkamer en kwam de woreda om de 2e container leeg te maken. De technieker kwam ook enkele minuten later om enkele metingen uit te voeren zodat ze volgende week de waterpomp kunnen installeren.
Mijn aandacht werd overbevraagd. Tekle stond gelukkig rond mij te dansen. Abara uitte zijn bezorgdheid over het materiaal van de container, wat voor de nodige spanning zorgde. Uiteindelijk kon ik me volledig richten op de bevalling. Hij liet mij alles alleen doen. Wees gerust, Abara stond naast mij om over te nemen indien nodig. De jonge vrouw bleef enorm rustig en zelfs tijdens de weeën kon ze haar sterk houden. Ik moedigde haar aan in mijn gebrekkig Tigringa waardoor we beiden lachten. Ik had me nooit voorgesteld dat een bevalling echt leuk kon zijn. Het persen ging moeilijk maar uiteindelijk kwam de baby gezond ter wereld. Het was een jongen van 2,1kg. Ik nam zijn temperatuur en hij bleek onderkoelt te zijn. 34°C, mijn vermoedens klopten. De couveuse werd aangelegd (waarschijnlijk voor de eerst keer want Abara was wat aan het klungelen met de machine). Het duurde even voor deze warm werd. Buiten was het warmer dan binnen dus nam ik de baby naar buiten om op te warmen, beschermd met een deken tegen de zonnestralen. Dit lukte even en de jongen werd voor de veiligheid toch nog even in de couveuse gelegd. Het was een klein wonder en ik bleef er maar naar kijken. De mama keek me trots aan en neen....ik neem de kleine niet mee naar huis. De mama is te gelukkig met die kleine spruit.
Toen was het bijna donker en toch vertrokken ze nog richting huis. Ik werd door heel de familie en vooral door de grootvader uitgebreid bedankt. Ik zag hen verdwijnen in de duisternis, de volle maan scheen en ik voelde me trots op wat ik die dag bereikt had!
We zaten zoals vaak na het avondeten Uno te spelen met Abid en Tekle toen Abara kwam melden dat er een vrouw op komst was om te bevallen. Als vrouwen op het punt staan om te bevallen kunnen ze een ambulance vragen om hen te komen halen. In de hele regio zijn er 3 amublances. 1 ambulance wordt gedeeld met Sobeya, Kelat en Haben. Momenteel is deze niet in gebruik door een ongeval 2 weken geleden. In nood kunnen we een ambulance vragen van een andere gemeente maar dan moeten we uren wachten. De vrouwen die op bevallen staan kunnen niet zo lang wachten dus zit er niets anders op dan te voet te komen.
Ik stond de vrouw op te wachten aan de ingang van de gezondheidspost onder een bijna volle maan. Een uur later kwam de vrouw aangewandeld met enkele familieleden. Ze zag er vermoeid uit maar stond nog niet op het punt om te bevallen. Van Abara moest ik proberen enkele uren te slapen om dan om middernacht op te staan. Ik kwam rond 23u30 wakker en hoorde geschreeuw. Ik trok mijn witte schort aan en liep naar de bevallingskamer. Abara hielp haar op de bevallingsstoel. Het mooie werk kon beginnen. De bevalling liep vlot. Abara liet me heel wat dingen zelf doen maar omdat de navelstreng rond het rompje van de baby zat nam hij over. De nabevalling gebeurde zoals gewoonlijk perfect dankzij Abara. Wat me wel zorgen maakte was de weinig affectie van de vrouw tegenover haar kersverse dochter. Omdat we zagen dat ze geen spullen had voor de baby gaven we haar een bodytje en een deken. In de vroege ochtend vertrok ze naar huis.
Ze was nog maar 5min vertrokken of de telefoon rinkelde. Terug een bevalling maar de vrouw kwam van ver, ze woonde achter de waterdam, op 2-3uur stappen. Er was een kans dat ze thuis of onderweg zou bevallen, dus reden Tekle en ik samen met de moto de vrouw tegemoet. De zon kwam op en scheen over Kelat, een prachtige ochtend. We zagen de vrouw vergezeld met haar moeder en zus al stappend langs de velden. Tekle zette me af en reed terug naar de gezondheidspost. Het was nog een goed uur stappen met af en toe een pauze. Ik gaf haar water en een banaan om op kracht te komen. Ze leek jonger maar veel sterker dan mij! Mijn motto: veel...veel respect voor de vrouwen hier! Als ik ooit het geluk heb om ook een baby ter wereld te brengen dan denk ik aan hier en dit moment.
Na aankomst in de materniteit duurde het nog even voor het persen kon beginnen. Ik had nog tijd om te ontbijten en me klaar te maken. Ondertussen kwam de timmerman langs om een kast in elkaar te knutselen in de voorraadkamer en kwam de woreda om de 2e container leeg te maken. De technieker kwam ook enkele minuten later om enkele metingen uit te voeren zodat ze volgende week de waterpomp kunnen installeren.
Mijn aandacht werd overbevraagd. Tekle stond gelukkig rond mij te dansen. Abara uitte zijn bezorgdheid over het materiaal van de container, wat voor de nodige spanning zorgde. Uiteindelijk kon ik me volledig richten op de bevalling. Hij liet mij alles alleen doen. Wees gerust, Abara stond naast mij om over te nemen indien nodig. De jonge vrouw bleef enorm rustig en zelfs tijdens de weeën kon ze haar sterk houden. Ik moedigde haar aan in mijn gebrekkig Tigringa waardoor we beiden lachten. Ik had me nooit voorgesteld dat een bevalling echt leuk kon zijn. Het persen ging moeilijk maar uiteindelijk kwam de baby gezond ter wereld. Het was een jongen van 2,1kg. Ik nam zijn temperatuur en hij bleek onderkoelt te zijn. 34°C, mijn vermoedens klopten. De couveuse werd aangelegd (waarschijnlijk voor de eerst keer want Abara was wat aan het klungelen met de machine). Het duurde even voor deze warm werd. Buiten was het warmer dan binnen dus nam ik de baby naar buiten om op te warmen, beschermd met een deken tegen de zonnestralen. Dit lukte even en de jongen werd voor de veiligheid toch nog even in de couveuse gelegd. Het was een klein wonder en ik bleef er maar naar kijken. De mama keek me trots aan en neen....ik neem de kleine niet mee naar huis. De mama is te gelukkig met die kleine spruit.
Toen was het bijna donker en toch vertrokken ze nog richting huis. Ik werd door heel de familie en vooral door de grootvader uitgebreid bedankt. Ik zag hen verdwijnen in de duisternis, de volle maan scheen en ik voelde me trots op wat ik die dag bereikt had!
vrijdag 3 april 2015
donderdag 2 april 2015
HIV bij het Ethiopisch leger.
Zoals steeds staat de wekker om 6u30. Het uur waarop de zon over de bergen schijnt en onze vallei verlicht en dus ook onze kamer. Juist warm genoeg om me te verfrissen.
Ik maakte me wel vroeg zorgen waarom de techniekers die beloofd hadden vandaag langs te komen, terug hun kat stuurden. Zo gingen we een erg rustige dag tegemoet in het "vredevolle" Kelat.
Mijn mama en ik waren wat aan het kuieren toen we een grote groep mensen in licht bruin pak door de bomen zagen lopen. Ik riep vlug naar iemand "Dit is toch het Ethiopisch leger hé?" Dit werd al lachend bevestigd. Ze verkenden de omgeving en deden kleine oefeningen. Even later kwamen ze de richting van de gezondheidspost uit. Ik liep hen tegemoet naar de ingangspoort om te zien of er niemand gewond was. Ze stonden in groepjes te wachten en ik ging bij Abid, de dienstdoende verpleegkundige, binnen. Zij was tot mijn verwondering HIV testen aan het afleggen. De hele voorraad stond op tafel en alle soldaten wilden zich laten testen. Ik hielp met haar mee zodat het vlot zou gaan. Van de bijna 60man was er 1 iemand positief. Het deed me goed om al de andere hun opgeluchte blik te zien, spijtig voor die ene. Hij moet over 3maanden terug komen om een nieuwe test te laten doen.
In de namiddag kreeg ik bezoek van mijn 2 buurmeisjes en buurjongen, de kinderen van Martsi en een andere leerkracht.De 2 meisjes zijn echte vedetten en onafscheidelijk. Zelfs plassen doen ze samen! Ze zijn 3 jaar en weten wat ze willen. Ik had jammer genoeg niet veel bij om te spelen. Ik kon hen gelukkig bezig houden met kleine ballen, pen en papier en Chiro spelletjes. Een leuke namiddag buiten spelen was het. Ik merkte op dat de kinderen hier bijna niets nodig hebben, behalve elkaar dan, om plezier te maken!
Ver weg zijn de drukke straten, de natuur bloeit hier open!
Ik maakte me wel vroeg zorgen waarom de techniekers die beloofd hadden vandaag langs te komen, terug hun kat stuurden. Zo gingen we een erg rustige dag tegemoet in het "vredevolle" Kelat.
Mijn mama en ik waren wat aan het kuieren toen we een grote groep mensen in licht bruin pak door de bomen zagen lopen. Ik riep vlug naar iemand "Dit is toch het Ethiopisch leger hé?" Dit werd al lachend bevestigd. Ze verkenden de omgeving en deden kleine oefeningen. Even later kwamen ze de richting van de gezondheidspost uit. Ik liep hen tegemoet naar de ingangspoort om te zien of er niemand gewond was. Ze stonden in groepjes te wachten en ik ging bij Abid, de dienstdoende verpleegkundige, binnen. Zij was tot mijn verwondering HIV testen aan het afleggen. De hele voorraad stond op tafel en alle soldaten wilden zich laten testen. Ik hielp met haar mee zodat het vlot zou gaan. Van de bijna 60man was er 1 iemand positief. Het deed me goed om al de andere hun opgeluchte blik te zien, spijtig voor die ene. Hij moet over 3maanden terug komen om een nieuwe test te laten doen.
In de namiddag kreeg ik bezoek van mijn 2 buurmeisjes en buurjongen, de kinderen van Martsi en een andere leerkracht.De 2 meisjes zijn echte vedetten en onafscheidelijk. Zelfs plassen doen ze samen! Ze zijn 3 jaar en weten wat ze willen. Ik had jammer genoeg niet veel bij om te spelen. Ik kon hen gelukkig bezig houden met kleine ballen, pen en papier en Chiro spelletjes. Een leuke namiddag buiten spelen was het. Ik merkte op dat de kinderen hier bijna niets nodig hebben, behalve elkaar dan, om plezier te maken!
Ver weg zijn de drukke straten, de natuur bloeit hier open!
woensdag 1 april 2015
Een goede buur is beter dan een verre vriend.
Het verhaal van de leerkracht Martsi was nog niet af. Eerder had ik verteld dat haar broers en zus in een vluchtelingenkamp wonen en dat haar ouders in Eritrea achter bleven. Ik heb samen met haar een oudere vrouw bezocht in de bergen. Zij heeft al jaren huiduitslag dat jeukt dat soms betert. Haar huid is kurkdroog. Ik kan niet thuisbrengen wat het is. Het zou een allergie kunnen zijn. Omdat ik enkel iets mee heb tegen droge huid, raad ik haar aan om naar het ziekenhuis in Adigrat te gaan. Daar kan ze bij een dokter terecht die haar de gepaste therapie kan voorschrijven. Ik vraag haar ook of ze ooit een HIV test heeft gedaan. In mijn ogen lijkt ze in een korte tijd erg vermagerd omdat de huid in haar gezicht naar beneden hangt. Huiduitslag is ook een eerste symptoom bij HIV. Voor haar eigen veiligheid maak ik een afspraak in onze gezondheidspost om een HIV test uit te voeren en deze piste te kunnen uitsluiten. De dochter van de oude vrouw, ook een leerkracht in de lagere school, maakt rijst, injera en biedt me towa en koffie aan.
Tijdens de ontvangst in het huis van de oude vrouw, heb ik de tijd om te luisteren naar het levensverhaal van de Martsi. Zij heeft 2 broers, een tweeling van 14jaar en een zus van 16jaar. Zij zijn samen 6 jaar geleden Eritrea ontvlucht. Nu wonen ze samen in 1 van de 3 vluchtelingenkampen bij Shire, in het Noord-Westen van Ethiopië. Omdat ze zo jong zijn, mogen ze soms op bezoek komen bij hun oudere zus hier in Kelat, maar dan op eigen kosten. Martsi hoopt hen nog te bezoeken deze zomer. Zij zitten namelijk in een project om naar Amerika te verhuizen als minderjarige om daar een (ander/beter) leven op te bouwen. Ze wil graag afscheid nemen van hen vooraleer ze definitief vertrekken.
Ze heeft ook nog één oudere broer. Vroeger was hij militair in het leger van Eritrea maar is daarna ook gevlucht naar Ethiopië. Fluisterend vertelt ze me dat hij gek geworden is. Hij kan niet vertellen wat er allemaal is gebeurd en lijdt nu een eenzaam leven in een ander vluchtelingenkamp.
De man van Martsi werkt momenteel vrijwillig in het leger van Ethiopië. Ze hebben samen een zoon en een dochter, Etherdan en Arsema . Als we terug naar de gezondheidspost stappen, vertelt ze me nog een geheim. Haar zoons naam verwijst naar de oorlog tussen Ethiopië en Eritrea (Etherdan: Ethiopië-Eritrea-dan=oorlog in Tigrigna).
Martsi geeft toe dat ze het erg moeilijk vindt dat haar familie uit elkaar is gerukt door de oorlog en dat dit nog steeds een grote impact heeft op haar leven. Elke dag draagt ze dit met haar mee.
Tijdens de ontvangst in het huis van de oude vrouw, heb ik de tijd om te luisteren naar het levensverhaal van de Martsi. Zij heeft 2 broers, een tweeling van 14jaar en een zus van 16jaar. Zij zijn samen 6 jaar geleden Eritrea ontvlucht. Nu wonen ze samen in 1 van de 3 vluchtelingenkampen bij Shire, in het Noord-Westen van Ethiopië. Omdat ze zo jong zijn, mogen ze soms op bezoek komen bij hun oudere zus hier in Kelat, maar dan op eigen kosten. Martsi hoopt hen nog te bezoeken deze zomer. Zij zitten namelijk in een project om naar Amerika te verhuizen als minderjarige om daar een (ander/beter) leven op te bouwen. Ze wil graag afscheid nemen van hen vooraleer ze definitief vertrekken.
Ze heeft ook nog één oudere broer. Vroeger was hij militair in het leger van Eritrea maar is daarna ook gevlucht naar Ethiopië. Fluisterend vertelt ze me dat hij gek geworden is. Hij kan niet vertellen wat er allemaal is gebeurd en lijdt nu een eenzaam leven in een ander vluchtelingenkamp.
De man van Martsi werkt momenteel vrijwillig in het leger van Ethiopië. Ze hebben samen een zoon en een dochter, Etherdan en Arsema . Als we terug naar de gezondheidspost stappen, vertelt ze me nog een geheim. Haar zoons naam verwijst naar de oorlog tussen Ethiopië en Eritrea (Etherdan: Ethiopië-Eritrea-dan=oorlog in Tigrigna).
Martsi geeft toe dat ze het erg moeilijk vindt dat haar familie uit elkaar is gerukt door de oorlog en dat dit nog steeds een grote impact heeft op haar leven. Elke dag draagt ze dit met haar mee.
Abonneren op:
Posts (Atom)